Forum www.powstaniewlkp.fora.pl Strona Główna www.powstaniewlkp.fora.pl
Forum Komisji Historycznej TPPW w Poznaniu. Prosimy o zarejestrowanie się.
 
 FAQFAQ   SzukajSzukaj   UżytkownicyUżytkownicy   GrupyGrupy   GalerieGalerie   RejestracjaRejestracja 
 ProfilProfil   Zaloguj się, by sprawdzić wiadomościZaloguj się, by sprawdzić wiadomości   ZalogujZaloguj 

Powstańcy Grupy "Leszno" autor Jarosław Wawrzyniak

 
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum www.powstaniewlkp.fora.pl Strona Główna -> Wspomnienia
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Zdzisław




Dołączył: 28 Gru 2007
Posty: 491
Przeczytał: 1 temat

Pomógł: 10 razy
Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Pon 20:51, 10 Mar 2008    Temat postu: Powstańcy Grupy "Leszno" autor Jarosław Wawrzyniak

GALON Stanisław (1899 – 1977), powstaniec Grupy „Leszno”, uczestnik wojny 1920 r. oraz kampanii wrześniowej, więzień KL Stutthof.
Ur. 25 marca 1899 r. w Górznie pow. leszczyński. Syn rolnika Jana i Zofii zd. Juchockiej, którzy wkrótce zamieszkali w Pawłowicach pow. leszczyński. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Pawłowicach pracował w gospodarstwie rolnym rodziców. Od 21 I do 31 XII 1918 służył w armii niemieckiej, walczył na froncie francuskim, został odznaczony Krzyżem Żelaznym II kl. Po powrocie do Pawłowic w I 1919 w stopniu szeregowca wstąpił do oddziałów powstańczych Grupy „Leszno”, następnie wcielony do 6 PSW. W V 1919 przeniesiony do 14 Pułku Artylerii Ciężkiej do Poznania i przydzielony do I Dywizjonu Pociągów Pancernych, z którym w dniu 5 VI 1919 brał udział w potyczce pod Bydgoszczą. 28 XI 1919 wyjechał na front białoruski. Tam w załodze pociągu pancernego „Huragan” brał udział w wielu bitwach, aż do odwrotu w VII 1920 r. W czasie ofensywy sierpniowej 1920 skierowany pod Lwów i dalej: Dorohusk, Kowel i Kobryń. W XII 1920 wrócił z oddziałem do Poznania. Awansowany kolejno na: st. szeregowca (21 XI 1920), kaprala (13 V 1921), plutonowego (21 IX 1921). 28 VIII 1921 przydzielony do 3 Pułku Wojsk Kolejowych (kadra pociągów pancernych). 3 XI 1921 przeniesiony do załogi pociągu pancernego „Stefan Czarniecki”. Później wstąpił do szkoły pilotów, jednak wypadek przerwał jego służbę w lotnictwie. W okresie międzywojennym mieszkał w Grudziądzu i tam należał do ZWPN. Uczestnik kampanii wrześniowej 1939 roku. Po krótkim pobycie w niewoli niemieckiej zwolniony do Grudziądza. Po jakimś czasie aresztowany i osadzony w obozie koncentracyjnym Stutthof, gdzie przebywał do wyzwolenia. Po wojnie mieszkał w Łasinie k. Grudziądza i pracował tam jako główny kasjer w Banku Spółdzielczym. Zm. 9 września 1977 w Łasinie i tam został poch. Dwukrotnie żonaty: z Teresą, następnie z Klarą. Nie miał potomstwa.

Własnoręczny życiorys, Rel. siostry Heleny Czapula z Pawłowic

ŁASZCZYŃSKI Wojciech (1897–1961), powstaniec grupy „Leszno”, działacz społeczny.
Ur. 30 marca 1897 r. w Pawłowicach pow. leszczyński. Syn krawca Marcina i Agnieszki zd. Rozwalka. W 1916 r. powołany do armii niemieckiej, 2-krotnie ranny w czasie wojny św. Na początku XII 1918, niezupełnie wyleczony uciekł ze szpitala w Düsseldorfie i wrócił do domu. Będąc do pomocy ks. dziekana Śramkiewicza (Pawłowice) nawiązuje z p. Józefem Góreckim z Leszna łączność i organizuje Straż Ludową w Pawłowicach. Dnia 6 I 1919 wstępuje do powstańczych oddziałów 6 p.strz.wlkp. (60 pp), bierze udział przez cały czas powstania wielkopolskiego, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej. Zwolniony z wojska w 1921 r. w stopniu st. strzelca. Prowadził prywatny zakład krawiecki. W 1924 r. był jednym ze współzałożycieli koła TG „Sokół” w Pawłowicach, w którym zgromadzili się dawniejsi powstańcy. W 1926 r. uczestniczył w tworzeniu Tow. Powstańców i Wojaków. W 1927 r. ożenił się ze Stanisławą Glapiak i zamieszkał w Kąkolewie pow. leszczyński. W czasie rozłamu w organizacjach weteranów powstania w latach 1930-32 zakładał koła Zw. B. Uczestników Powstań Narodowych RP (późniejszy ZWPN) w Kąkolewie, Pawłowicach i Rydzynie. Z tego powodu bojkotowany przez część powstańców, podupadł materialnie. Od 1936 r. wiceprezes koła ZWPN w Kąkolewie. Członek TG „Sokół” w Kąkolewie, OSP, aktywny działacz Rady Gromadzkiej, reżyser amatorskich przedstawień teatralnych. W czasie okupacji należał do grupy konspiracyjnej utworzonej w Kąkolewie przez Jana Glapiaka. Odznaczony m.in. Odznaką „Za Waleczność” (1923), Medalem za Wojnę 1918-21 (1927). Zm. 13 lutego 1961 r. w Lesznie. Poch. w Kąkolewie.

APP, Zw. Powst. Wlkp., Wykaz zweryfikowanych powstańców; sygn. 101 wniosek o odznaczenie BKZ.

NAWROCIK Franciszek (1901 - 1920), powstaniec Grupy „Leszno”, uczestnik wojny 1920 r.
Ur. 13 września 1901 r. w Pawłowicach pow. leszczyński. Syn chałupnika Ignacego i Marianny zd. Merta. W pierwszych stycznia 1919 r. wstąpił do oddziału powstańczego w Pawłowicach (Grupa „Leszno”), jako jeden z najmłodszych powstańców z Pawłowic. Następnie przeniesiony do 2 Pułku Artylerii Lekkiej Wlkp. (późniejszy 17 Pułk Artylerii Polowej WP). W sierpniu 1919 r. wraz z pułkiem kwaterował w okolicach Ostrowa Wlkp. W 1920 r. wysłany na front wschodni. Poległ w sierpniu 1920 r. Na mocy postanowienia sądu w 1960 r. uznany za zmarłego z dniem 31 XII 1920 w miejscu nieznanym. W czasie wojny polsko – bolszewickiej poległ też jego brat Jan Nawrocik.
Kronika koła ZBoWiD w Pawłowicach, akt zgonu USC Krzemieniewo nr 46/1960, zdjęcia i pamiątki rodzinne w posiadaniu Agaty Musielak z Pawłowic.
POPRAWSKI Jan (1898–1970), powstaniec wielkopolski i śląski, burmistrz Dolska.
Ur. 2 września 1898 r. w Pawłowicach pow. leszczyński. Syn Mikołaja i Jadwigi zd. Dawid. Uczestnik powstania wielkopolskiego, następnie wojny polsko-bolszewickiej na froncie litewsko-białoruskim. W 1921 r. brał udział w III powstaniu śląskim. Zdemobilizowany w stopniu sierżanta. W 1922 r. wrócił do rodzinnych Pawłowic. Wkrótce wyprowadził się do Dolska, gdzie zajmował się kupiectwem. W latach 1930-33 pełnił funkcję kasjera, następnie rachmistrza w Zarządzie Miejskim w Dolsku. Tam też pełnił szereg funkcji społecznych: sekretarza koła ZWPN, prezesa Parafialnej Akcji Katolickiej, członka Rady Nadzorczej Banku Ludowego, działał Towarzystwie Przemysłowców. W okresie od 21 I do 22 XII 1945 pełnił obowiązki burmistrza Dolska oraz wójta Obwodu Dolskiego. Z jego inicjatywy rozwinięte zostały ogrody miejskie, będące wówczas chlubą miasta i powiatu. Po kolejnej przeprowadzce do Sławna k. Koszalina objął funkcje przewodniczącego tamtejszej Rady Oddziałowej WSS „Społem” oraz wiceprzewodniczącego Rady Okręgowej Związku Spółdzielni Spożywców „Społem” w Koszalinie. Zm. 16 listopada 1970 r. w Sławnie i tam został poch. Żonaty z Marią zd. Cierniak. Miał 10-cioro dzieci: Janinę (1924), Barbarę (1925), Juliusza (1926), Wandę (1928), Stefanię (1930), Stanisława (1932), Jana (1934), Andrzeja (1937), Marię (1941) i Jadwigę (1942). Odznaczony m.in.: Krzyżem Kawalerskim OOP, Złotym Krzyżem Zasługi, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Śląskim Krzyżem Powstańczym.
AP Poznań, ZPW - Spis zweryfikowanych, poz. 11661, 2199;
AP Leszno, Akta Gminy Leszno, sygn. 21;
Dokumenty Biblioteki Publicznej w Dolsku,
Rel. i fot. Janiny Pietrowskiej z Leszna.

SZYMANEK Franciszek (1899–1962), powstaniec Grupy „Leszno”, żołnierz kampanii wrześniowej, więzień Majdanka.
Ur. 23 sierpnia 1899 r. w Mchach pow. śremski. Syn Leona i Katarzyny zd. Kowalskiej W powstaniu walczył na odcinku „Pawłowice” (Grupa „Leszno”) i wsławił się wyniesieniem w rękach niewypału z budynku mieszkalnego w Pawłowicach. Brał udział w wojnie 1920 r. jako sanitariusz. Po powrocie z frontu służył w szpitalu wojskowym w Śremie. Zdemobilizowany w stopniu plutonowego, w rezerwie awansowany do stopnia sierżanta. W 1921 r. zamieszkał w Pawłowicach pow. leszczyński. Pracował jako kamerdyner właściciela miejscowego majątku hr. Krzysztofa Mielżyńskiego. Zmobilizowany na wojnę 1939 r. w stopniu sierżanta do oddziałów sanitarnych na terenach wschodnich. Uniknął niewoli i w listopadzie 1939 r. wrócił do Pawłowic. W czasie okupacji w 1942 r wraz z rodziną wywieziony do obozu przejściowego w Łodzi, później do Kraśnika (woj. lubelskie). W 1943 r. schwytany podczas ulicznej łapanki w Lublinie, przebywał krótko w obozie koncentracyjnym na Majdanku. Zwolniony dzięki pomocy lekarza Juliana Winklera. Po wojnie wrócił do Pawłowic. Zm. 13 listopada 1962 r. w Poznaniu. Poch. w Pawłowicach. Odznaczony: Krzyżem Walecznych, Złotym, Srebrnym i Brązowym Krzyżami Zasługi, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Medalem za Wojnę 1918-21. Od 1926 r. żonaty z Kazimierą Kniazielską. Miał dzieci: Franciszka (1927), Stanisława (1929), Jana (1930) i Marię (1949).
Kronika koła ZBoWiD w Pawłowicach, rel. i dokumenty córki Marii Krygiel z Pawłowic.

LESTER Władysław (1898–1941), powstaniec Grupy „Leszno”, uczestnik wojny 1920 r., wójt Krzemieniewa, więzień obozów koncentracyjnych.
Ur. 27 marca 1898 r. w Łoniewie pow. leszczyński. Syn rolnika Wojciecha i Wiktorii zd. Prałat. W 1917 r. powołany do wojska, walczył na froncie wschodnim i zachodnim. W XII 1918 zdezerterował z armii niemieckiego i wstąpił do POW w Poznaniu. Uczestnik powstania wielkopolskiego w kompanii gostyńskiej Grupy „Leszno”. 30 III 1919 wcielony do 8 kompanii 6 PSW, z którą przeszedł szlak bojowy przez front zachodni w rejonie Międzychodu i Pomorze. Następnie wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 r. W czasie walk nad Berezyną brał udział w zajęciu miejscowości Stodoliszcze, Smolary i Koszary, gdzie jego kompania wzięła do niewoli cały pułk kawalerii radzieckiej w sile 400 jeźdźców. Podczas odwrotu dostał się do niewoli, z której zbiegł. W 1921 r. zwolniony z wojska w stopniu szeregowca. 8 VII 1922 ożenił się z Józefą Galon z Krzemieniewa i tam zamieszkał. Prowadził gospodarstwo rolne. W końcu 1923 r. jeden z założycieli organizacji weteranów w Krzemieniewie – prezes koła ZWPN. Również członek miejscowego Związku Rezerwistów (prezes, w-ce prezes) i Związku Strzeleckiego. Od 1928 r. wójt obwodu Krzemieniewo. Zginął 10 marca 1941 r. w obozie koncentracyjnym Mauthausen. Miał 6-cioro dzieci.
Kronika Koła ZBoWiD w Krzemieniewie,
APP, Zw. Powst. Wlkp., Akta Koła Krzemieniewo.

WIĘCKOWIAK Józef (1897–1972), powstaniec Grupy „Leszno”, sołtys Krzemieniewa.
Ur. 9 marca 1897 r. w Drobninie pow. leszczyński. Syn rolnika Piotra i Agnieszki zd. Dziedzic z Drobnina. 23 VI 1916 powołany do armii niemieckiej (280 PAP), walczył na frontach wschodnim i zachodnim. Pod koniec 1918 r., po wybuchu rewolucji berlińskiej, zdezerterował z wojska i wrócił do domu. W powstaniu od 7 I 1919 – łącznik konny przy sztabie Grupy „Leszno” w Drobninie (szeregowiec). Brał udział w walkach na odcinkach „Pawłowice” i „Osieczna”. Następnie zgłosił się ochotniczo do dywizjonu artylerii konnej w Kiekrzu pod Poznaniem (oddział miał być użyty na Śląsku). Po likwidacji tego dywizjonu został przeniesiony do kompanii aeronautycznej w Poznaniu na Sołaczu. Do rezerwy przeniesiony 12 III 1923. Jeszcze w 1923 r. ożenił się z Bronisławą Strzelską z Krzemieniewa i tam zamieszkał. Pierwszy prezes koła Towarzystwa Powstańców i Wojaków, sołtys, po II wojnie św. prezes koła ZBoWiD. Zm. 8 maja 1972 r. w Drobninie i tam poch. Na nagrobku umieszczono napis upamiętniający udział powstaniu.
Kronika Koła ZBoWiD w Krzemieniewie,
APP, Zw. Powst. Wlkp., Akta Koła Krzemieniewo.




MACHOWSKI Jan (1894–1972), powstaniec Grupy „Leszno”, uczestnik wojny 1902 r., kawaler Orderu Virtuti Militari.
Ur. 26 maja 1894 r. w Rokosowie, pow. gostyński. Syn rolnika Wincentego i Antoniny zd. Dopierała. Od 2 IX 1914 do 11 XI 1918 służył w armii niemieckiej i brał udział w wojnie św. 7 I 1919 wstąpił do oddziałów powstańczych Grupy „Leszno”, był dowódcą plutonu w kompanii ponieckiej w stopniu plutonowego. Walczył pod Miechcinem, Janiszewem, Waszkowem i Sowinami. Następnie w 6 PSW (60 PP), z którym przebył wojnę 1920 r. Po powrocie z frontu do 23 V 1922 służył w Ostrowie. Zdemobilizowany w stopniu chorążego. W 1923 ożenił się z Jadwigą Nowak z Luboni pow. leszczyński i tam zamieszkał. Prowadził gospodarstwo rolne. W czasie okupacji wysiedlony do Tomaszowa Mazowieckiego. Po wojnie wrócił do Luboni. Zm. 21 listopada 1972 r. w Luboni, poch. w Poniecu. Odznaczony m.in.: Orderem Virtuti Militari (za wojnę 1920 r.) oraz Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym.
R.Tomaszewski, Wysiłek Militarny i Materialny mieszkańców Ziemi Gostyńskiej w walkach o kształt granicy wschodniej II Rzeczypospolitej (1918-1920), Gostyń 2002.
Muzeum w Gostyniu: ankiety powstańców wielkopolskich, zbiór fotografii.

NOWAK Mikołaj (1889-1972)
Ur. 4 grudnia 1889 r. w Potarzycy, pow. gostyński. Syn Jana i Magdaleny zd. Swojak. 5 I 1919 r wstąpił do Straży Ludowej – IV Obwód Krobia. Następnie walczył na froncie północnym – odcinek Drawski Młyn (d-ca Kaczmarek). Stopień wojskowy: szeregowiec. W okresie międzywojennym mieszkał w Kokoszkach k. Pudliszek, pow. gostyński. Pracował jako szofer u Stanisława Fenglera – właściciela przetwórni owocowo-warzywnej w Pudliszkach. Należał do koła ZWPN w Krobi. Po II wojnie św. mieszkał w Pudliszkach i pracował jako magazynier w Zakładach Przetwórstwa Owocowo-Warzywnego. Zm. 28 grudnia 1972 r. w Gostyniu, poch. w Krobi. Żonaty z Anną Adamczak. Miał dzieci: Jana (1913), Franciszkę (1915), Annę (1921), Franciszka (1922), Kazimierza (1925), Jadwigę (1927) i Zofię (1930).
1. APP, ZPW, sygn. 46, poz. 19776;
2. Muzeum w Gostyniu – ankiety powstańców wielkopolskich.
3. L. Nowak, Pudliszki w dobie wskrzeszenia niepodległości, w: Kronika Gostyńska z 1931 r. Nr
4. Rel. wnuka Marka Nowaka z Pawłowic

SKORUPKA Leon (1901-1940), powstaniec Grupy „Leszno”, jeniec Ostaszkowa.
Ur. 15 czerwca 1901 r. w Bojanicach pow. leszczyński. Syn Franciszka i Józefy zd. Zborowskiej. Na początku stycznia 1919 r. wstąpił ochotniczo do oddziałów powstańczych „Grupy Leszno”. Zdemobilizowany w stopniu starszego szeregowca. W latach 1925-28 mieszkał i prowadził restaurację w Pawłowicach pow. leszczyński. Wyprowadził się na krótko do Belęcina pow. leszczyński. Mieszkał później w Kosowie, pow. gostyński, gdzie kupił gospodarstwo rolne. Należał do koła ZWPN w Krzemieniewie. W 1939 r. powołany do Rezerwy Policji Państwowej (stopień służbowy: starszy posterunkowy), w pierwszych dniach września ewakuowany na tereny wschodnie. W niejasnych okolicznościach dostał się niewoli radzieckiej. Więziony w Ostaszkowie. Wywieziony z obozu w I połowie maja 1940 r. do Kalinina (obecnie Twer) i tam zamordowany (lista nr 58, poz. 17). Pochowany w zbiorowych mogiłach w Miednoje. Żonaty z Agnieszką Józefiak. Miał dzieci: Edmunda (1925), Krzysztofa (1927), Henryka (1928), Leokadię (1930), Martynę (1931), Maksymiliana (1934), Irenę (1938) i Ryszarda (ur. 31 VII 1939).

Źródła:
1. APP, ZPW, sygn. 46, poz. 19776;
2. L. Tucholski, Mord w Katyniu, Warszawa 1991, str. 901;
3. Strony internetowe Ośrodka „Karta” [link widoczny dla zalogowanych] (Indeks Represjonowanych);
4. Rel. wnuka Leszka Sneli z Leszna.


Jarosław Wawrzyniak


Post został pochwalony 0 razy

Ostatnio zmieniony przez Zdzisław dnia Pon 20:53, 10 Mar 2008, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Zdzisław




Dołączył: 28 Gru 2007
Posty: 491
Przeczytał: 1 temat

Pomógł: 10 razy
Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Pon 20:55, 10 Mar 2008    Temat postu: ŚLIWIŃSKI Stanisław Bernard autor dr E. ŚLIWIŃSKI

ŚLIWIŃSKI Stanisław Bernard (1883-1941), doktor praw, dowódca Grupy „Leszno" w powstaniu wielkopolskim. Urodził się 5 VII w Poniecu, jako syn mistrza rzeźnickiego Romana i Antoniny z Obecnych. Szkołę podstawową ukończył w Poniecu, gimnazjum we Wschowie. Studia prawnicze na które otrzymał zwrotne stypendium z Poznańskiego Towarzystwa Pomocy Naukowej odbywał w Berlinie i Wrocławiu, gdzie uzyskał tytuł doktora praw w 1911. W trakcie studiów aktywnie uczestniczył w pracach koła Towarzystwa Tomasza Zana. Od 1 X 1907 - 30 IX 1908 i ponownie od 2 III - 30 IX 1909 odbywał służbę wojskową w ramach szkolenia oficerów rezerwy. 20 IV 1910 awansował na stopień sierżanta, 22 III 1912 otrzymał patent oficerski podporucznika. Od 1911 do 1914 pracował w sądownictwie jako referendarz. 1 VIII 1914 zmobilizowany został do armii niemieckiej. 15 VI 1917 otrzymał stopień porucznika. W listopadzie 1918 został zdemobilizowany. Na początku grudnia 1918 wrócił z Berlina do Wielkopolski. Po kilkudniowym pobycie w Poniecu przybył do Poznania i zgłosił się do dyspozycji Naczelnej Rady Ludowej. Gostyńska Powiatowa Rada Ludowa z dniem 6 I 1919 powierzyła mu „kierownictwo powstania w powiecie". Zorganizował oddział powstańców - około 400 osób z Gostynia, Piasków i okolicznych wiosek. Ochotników podzielił na 3 kompanie, z którymi wyruszył na front pod Leszno, zapoczątkowując tworzenie odcinka płd.-zach. Frontu Wielkopolskiego. W celu uzyskania aprobaty dla tych działań przybył do Dowództwa Głównego w Poznaniu. Otrzymał od Szefa Sztabu, ppłk. Stachiewicza pełnomocnictwa na „dowódcę operacji pod Lesznem". Rozkazem dziennym Nr 8 z 13 l 1919 zatwierdzony został przez DG na dowódcę odcinka Leszno. Uwzględniając opinię Ś. zmieniono organizację Okręgów Wojskowych, tworząc z powiatów: Kościan, Śmigieł, Leszno i Wschowa IX OW z siedzibą w Kościanie. 9 l 1919 Śliwiński przeniósł swą kwaterę z Ponieca do Pawłowic. Opracował plan działań taktycznych zakładając, że rozbudowa frontu pod Lesznem odbywać się będzie wyłącznie w oparciu o własne zaplecze. Na początku lutego 1919 przystąpił do formowania 6 pułku strzelców Wlkp., późniejszego 60 ppWIkp. Dnia 3 III został mianowany dowódcą pułku, liczącego 3020 żołnierzy.6 III 1919 DG wydało rozkaz sformowania 2 Dywizji Strzelców Wlkp. w składzie 4, 5 i 6 pułków strzelców Wlkp. Dnia 20 Kwietnia 1919 Ś. uroczyście witał na dworcu kolejowym w Kąkolewie gen. J. Hallera i wracających z Francji żołnierzy armii polskiej. Dnia 10 czerwca 1919 mianowany został do stopnia kapitana, a 12 czerwca na majora (ze starszeństwem od 1 XII 1917 r.). Do końca sierpnia przebywał wraz z pułkiem w rejonie Kościan-Śmigiel, następnie na odcinku zbąszyńskim. Od połowy października w rejonie Żnina przygotowywał się do operacji rewindykacyjnej. W styczniu 1920 wraz z 6 pułkiem wziął czynny udział w przejęciu Bydgoszczy, Świecia, Koronowa i Tucholi. 8 III 1920 wyruszył wraz z pułkiem do Brodów i uczestniczył w działaniach wojennych we wsch. Małopolsce, w ofensywie na Froncie Litewsko-Białoruskim i w walkach odwrotowych. 1 kwietnia 1920 awansowano go do stopnia podpułkownika. Uczestniczył w działaniach wojennych na Ukrainie (kwiecień-maj) i walczył w dniach 9-12 maja o przedmoście Kijowa na wschodnim brzegu Dniepru. Przerzucony wraz z 15 DP na Front Litewsko-Białoruski, atakował 1 czerwca z 60 pp na m. Okołowo dochodząc do rz. Berezyny. Od 6 lipca w odwrocie. Dnia 20 lipca 60 pp. doszedł do rz. Szczary. Tutaj ppłk Śliwiński ranny i chory został odesłany do szpitala w Poznaniu, gdzie przebywał do 7 X 1920. Dnia 10 X wrócił na front i objął dowództwo pułku. Do 21 XI pełnił służbę ubezpieczeniową w rejonie Wołmy i Rakowa. Dnia 12 XII z m. Horodziej k. Nieświeża pułk odjechał do garnizonu w Ostrowie Wlkp. Do czasu przejścia do rezerwy (20 IV 1921 r.)dowodził 60 pp. Wlkp., a następnie 29 Brygadą Piechoty w Inowrocławiu. Za zasługi bojowe i organizacyjne, zwłaszcza za zorganizowanie Grupy „Leszno" i 6 p.s.Wlkp. odznaczony został Krzyżem Virtuti Militari 5 kl. (nr 3202). Od kwietnia 1921 do kwietnia 1922 był komendantem Wojewódzkim Policji Państwowej w Poznaniu. W latach 1922-30 był prezydentem Bydgoszczy. W 1930 przeniósł się do Poznania. Działał aktywnie w organizacjach kombatanckich, m.in. był jednym z organizatorów i prezesem Związku Powstańców i Wojaków w Poznaniu. Dnia 23 I 1938 r. jako wiceprezes wszedł do Zarządu Głównego Związku Powstańców Wielkopolskich. Rozwinął również ożywioną działalność na terenie pow. gostyńskiego. Z jego inicjatywy tworzono Koła Towarzystwa Powstańców Wielkopolskich 1918/19. W latach 1930-9 opublikował szereg artykułów i wspomnień dotyczących powstania wlkp. m.in. Początki powstania r. 1919 w powiecie gostyńskim („Kronika Gostyńska": 1931 nr Cool, „Potyczka pod Osieczną dn. 11 stycznia 1919 r." („Szkice i fragmenty z powst. wlkp.", Poznań 1933). „Miechcin forteca powstańców gostyńskich i krobskich” („Kronika Gostyńska”’ 1939, nr 2), „Moment religijny w powstaniu wielkopolskim” („Kronika Gostyńska” 1939 nr 1). W 1939 został powołany na dowódcę Batalionu Obrony Narodowej „Poznań". Brał udział w walkach osłonowych i w bitwie nad Bzurą gdzie został wzięty do niewoli 18 września w m. Brzezie k. Sochaczewa. Osadzony w obozie jenieckim w Neubrandenburgu, zmarł tamże 18 XII 1941 i pochowany został na przyobozowym cmentarzu . Był odznaczony: Virtuti Militari V kl. (nr 3202), Krzyżem Walecznych (3x), Krzyżem Niepodległości z Mieczami, francuską Legią Honorową. Jego imię nosi hufiec ZHP w Poniecu. Związek małżeński zawarł 25 IV 1922, z Mariaż Cichowiczów. Małżeństwo miało 2 synów: Romana (ur. 1928) i Tomasza (ur. 1930).
Polak B., „Śliwiński B”., w: Wielkopolski Słownik Biograficzny, Warszawa-Poznań 1981 s.754-5; Polak B., Dowódcy Powstania Wielkopolskiego 1918-1919, Koszalin 1989 s.116-8; Polak B., Ppłk dr Bernard Śliwiński -dowódca frontu południowo-zachodniego (Grupy „Leszno") w powstaniu wielkopolskim 1919, w: Biografistyka powstania wielkopolskiego 1918-1919, Koszalin 1985 s.125-34; Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945, red. Polak B., t.II, cz.2, Koszalin 1993 s.214; Polak B., Wojsko Wielkopolskie 1918-1920, Koszalin 1990, s.11, 72, 90, 110, 112. 136, 155, 228; Wojciechowski G., Poniec w II Rzeczypospolitej, w: Dzieje Ponieca, Poniec 2000 s.210-1; Jankowiak S., Polak B., Dowódca Grupy „Leszno", „PL": 1988z. IV s.2-4; Śliwiński E., Geneza i znaczenie armii polskiej we Francji, „PL": 1999z.V-VI s.4-11;E. Śliwiński „Śliwiński St. B.” (wSmile „Słownik biograficzny Leszna”, Leszno 2004; Informacje od syna Tomasza.

Eugeniusz Śliwiński
Źródło; Przyjaciel Ludu nr 1 2002


Post został pochwalony 0 razy

Ostatnio zmieniony przez Zdzisław dnia Pon 20:56, 10 Mar 2008, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Zdzisław




Dołączył: 28 Gru 2007
Posty: 491
Przeczytał: 1 temat

Pomógł: 10 razy
Ostrzeżeń: 0/5

PostWysłany: Pon 21:04, 10 Mar 2008    Temat postu: Mieczysław Hejnowicz autor dr Z.Kościański

Mieczysław Hejnowicz [1890-1939], przewodniczący gostyńskiej Rady Żołnierskiej. Urodził się 18 października 1890 r. w Gostyniu w rodzinie Stanisława i Julianny z domu Hejnowicz . Uczył się w Gostyniu w 4-klasowej szkole wydziałowej . W 1902 r. brał udział w strajku szkolnym, który był odpowiedzią na nakaz władz pruskich aby lekcje religii odbywały się w języku niemieckim . W 1908 r. wyjechał do Danii, gdzie w czasie 3-letniej nauki zdobywał zawód młynarza. Po powrocie do rodzinnego miasta od 1911 r. pracował w zawodzie młynarskim. W okresie I wojny światowej, w szeregach armii niemieckiej brał udział w walkach na froncie zachodnim. Został ranny w walkach pod Verdun. W okresie poprzedzającym wybuch Powstania Wielkopolskiego 1918/1919 – wziął czynny udział w przygotowaniach powstańczych na terenie powiatu gostyńskiego. W dniu 11 listopada 1918 r. został wybrany przewodniczącym gostyńskiej Rady Żołnierskiej. W trakcie powstania walczył na odcinku południowo- zachodnim powstania, m.in. pod Lesznem. Po powstaniu , w latach 1919do 1921 r., pracował w wydziale wojskowym starostwa gostyńskiego. Należał do wielu towarzystw i organizacji społecznych, m.in. od 1918 r. był członkiem zarządu Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” , Towarzystwa Czytelni Ludowych, Akcji Katolickiej, Związku towarzystw Przemysłowych i Rzemieślniczych. Były radnym w radzie miejskiej Gostynia. Będąc właścicielem młyna w Gostyniu został prezesem Związku Młynarzy Wielkopolskich. Był zaangażowany politycznie jako prezes Związku Ludowo- Narodowego w Gostyniu, a od 1928 r. organizował Stronnictwo Narodowe na terenie powiatu i przez dziesięć lat pełnił w nim funkcje prezesa oraz kierownika w gostyńskim Wydziału Młodych Obozu Wielkiej Polski. W roku 1928 wybrano go delegatem Zarządu Wojewódzkiego Stronnictwa Narodowego do Rady Naczelnej w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej udał się do Dolska , a następnie Sempolna , Brdowa, gdzie organizował obronę przed Niemcami . Po powrocie do Gostynia, w dniu 19 października 1939 r., został aresztowany przez Niemców jako zakładnik. Wyrokiem niemieckiego sądu doraźnego został zamordowany 21 października 1939 r. podczas masowej egzekucji publicznej na rynku w Gostyniu. Pochowany w zbiorowej mogile na gostyńskim cmentarzu.




Źródła: USC w Gostyniu; B.Polak, Ziemia Gostyńska w latach wojny i okupacji 1939 – 1945. Gostyń 1978; P.Bauer, B. Polak, Armia Poznań w wojnie obronnej 1939. Poznań 1982; Sławni Gostynianie. Kalendarz 1986. Gostyń 1985; Notka Tomasza Hejnowicza na stronie internetowej [link widoczny dla zalogowanych] Wspomnienia córki Zofii Naglerowej - Portalskiej z domu Hejnowicz oraz syna Mieczysława Hejnowicza [ juniora ].


Zdzisław Kościański


Post został pochwalony 0 razy
Powrót do góry
Zobacz profil autora
Wyświetl posty z ostatnich:   
Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu    Forum www.powstaniewlkp.fora.pl Strona Główna -> Wspomnienia Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach

fora.pl - załóż własne forum dyskusyjne za darmo
Powered by phpBB © 2001, 2005 phpBB Group
Regulamin